Kameryzowany jest także pas inskrypcyjny. Nadto pojedynczy szafir umieszczono poniżej kołnierza.
Analiza Relikwiarz Świętego Zygmunta reprezentuje typ hermy – relikwiarza piersiowego, kryjącego wewnątrz relikwie głowy (czaszki). Poza relikwiami po Chrystusie i Marii w hierarchii relikwii świętych, czaszki lub ich fragmenty należały do najwyższej rangi i od wczesnego średniowiecza były przechowywane w relikwiarzach w formie głowy, lub częściej popiersia. Zazwyczaj w przypadku herm świętych władców tego typu relikwiarze ozdabiano koronami, niekiedy darowanymi przez władców. Znane są przykłady przede wszystkim z przesłanek źródłowych m.in. w skład relikwii w paryskiej Sainte-Chapelle należała herma św. Ludwika, zaś pośród Hallesches Heiltum – skarbca Albrechta Brandenburskiego wchodził m.in. popiersiowy relikwiarz św. Henryka. Król Czech i cesarz, Karol IV Luksemburski dał się poznać jako wielki krzewiciel i orędownik kultu relikwii. Z osobą tego władcy są znane m.in. niezachowane popiersia w tym dwa złote – św. Wacława, pierwotnie nakryte zachowane koroną koronacyjną królów czeskich oraz relikwiarz św. Zygmunta, de facto fundacja ostatniej małżonki Karola IV Luksemburskiego Elżbiety Pomorzanki – wnuczki Kazimierza III Wielkiego, w obecności tegoż władcy dokonała sakry ślubnej z Karolem IV w Krakowie.