Niezależnie od rozmaitych stanowisk badawczych w niemieckiej, czeskiej i polskiej historiografii artystycznej dotyczącej płockiego relikwiarza św. Zygmunta, XIV wiek był okresem szczególnego kultu dawnych władców żywiony przez współczesnych. Wspomniany Karol IV pokłosie koronacji w 1349 roku na króla niemieckiego, która odbyła się w Akwizgranie, darzył wielką czcią Karola Wielkiego. Znakami tego są zachowane fundacje Luksemburczyka zarówno w Akwizgranie, przede wszystkim srebrny i pozłacany relikwiarz popiersiowy Karola Wielkiego wzbogacony koroną sprowadzoną z Pragi.
thumb|200px|Korona wieńcząca relikwiarz św. Zygmunta Korona wieńcząca relikwiarz św. Zygmunta jest dziełem zagadkowym. Od strony stylistycznej ma ścisły związek ze szczerozłotym krzyżem relikwiarzowym, znajdującym się w skarbcu z katedry krakowskiej, wykonanym za czasów biskupa Jana Rzeszowskiego i króla Kazimierza Jagiellończyka, przy udziale krakowskiej Kapituły Katedralnej. Krzyż ten składa się de facto z dwóch późnoromańskich koron. Korona zdobiąca relikwiarz św. Zygmunta w przeciwieństwie do krzyża jest srebrna, ma nieco uproszczone ażurowe ornamenty i odlewane figurki.