Stąd też badacze niemalże zawsze łączyli oba zabytki w nierozerwalną, warsztatową całość, choć większą uwagę w badaniach zwracano na same korony wawelskiego krzyża.
W historiografii artystycznej utrwaliło się również wiele rozmaitych przypuszczeń odnośnie do proweniencji klejnotów, wskazywano na Górną Nadrenię i związki z dworem Hohenstaufów, na Węgry i związki z Arpadami, a nadto Dolną Lotaryngię i związki z mistrzami działającymi w kręgu m.in. złotnika Hugona d'Oiginies. Bardziej rozmaite hipotezy dotyczyły posiadaczy płockiej korony, kojarzono ją m.in. z córkami Beli IV – Konstancji lub Jolanty, lub Konradem Mazowieckim.
Na temat czasu powstania korony, jej związku z relikwiarzem powstało wiele rozmaitych przypuszczeń badaczy. Uznawano ją zarówno za dzieło późnoromańskie (powstałe w drugiej lub trzeciej ćwierci XIII wieku), lub powstałe później (m.in. w czasie konserwacji w 1601 r.). Przypuszczano też, że podczas wspomnianej konserwacji zachowano późnoromańskie oprawy z kamieniami szlachetnymi, a dekoracja korony powstała na pocz. XVII w. inspirowana dekoracją jednej z koron zdobiącej wawelski krzyż. Nieznana jest też pierwotna proweniencja korony, pierwotni posiadacze klejnotu oraz okoliczności włożenia na relikwiarz św. Zygmunta.