Kazał uwolnić jej ojca z więzienia, a ją zgodnie z obietnicą poślubił.
Jakiś czas później, kiedy król dokonywał przeglądu wojsk na paradę, doszło do sporu między dwoma wieśniakami, którzy przyjechali wozami sprzedawać drewno. Jeden z nich miał trzy konie, w tym jedno dopiero co narodzone źrebię. Źrebiątko uciekło między woły innego wieśniaka. Wieśniak, do którego należały woły, chcąc zatrzymać źrebię, oświadczył, że to jego krowa je urodziła. Spór trafił przed królewskie oblicze. Władca wydał wyrok, że źrebię powinno należeć do znalazcy, czyli właściciela wołów.
Właściciel koni udał się ze skargą do królowej. Ta, oburzona niesprawiedliwym wyrokiem wydanym przez męża, poradziła wieśniakowi, aby podczas parady wziął sieć rybacką i udawał, że zarzuca ją na ryby. Poinstruowała go też, co ma odpowiedzieć, gdy zapytają go, dlaczego tak robi. Następnego dnia, zgodnie z radą królowej, wieśniak stanął na środku drogi i zaczął zarzucać sieć w powietrze. Król, zaintrygowany niecodziennym widokiem, zapytał go, przez posłańca, co robi. Wieśniak odparł, że łowi ryby. Po chwili posłaniec wrócił z kolejnym pytaniem - jak może łowić, skoro nie ma wody?