Wieśniak odparł, że skoro krowa mogła urodzić źrebię, to on może łowić ryby na lądzie.
Król, oburzony zuchwalstwem wieśniaka, kazał go sprowadzić. Domyślił się, że to nie jego pomysł, więc chciał się dowiedzieć, kto mu go podsunął. Wieśniak nie chciał zdradzać królowej, ale pod wpływem chłosty przyznał, że pomysł pochodził od niej.
Król wrócił do domu i rzekł do żony, że za to, co zrobiła, nie może już być jego żoną ani królową. Ma wracać tam, skąd przyszła - do wiejskiej chaty. Dodał jednak, że może zabrać z pałacu to, co jest dla niej najcenniejsze i najdroższe.
Wieczorem królowa podała mężowi napój nasenny. Z pomocą służby wniosła go do powozu i zawiozła do swojej chatki. Tam położyła w łóżku. Kiedy następnego dnia król się obudził, nie poznawał gdzie jest. Wówczas zobaczył, że przy łóżku stoi jego żona. Wyjaśniła mu, że spełniła jego rozkaz, gdyż pozwolił jej zabrać z pałacu to, co jest dla niej najcenniejsze i najdroższe. Nic nie jest dla niej droższego niż on, dlatego zabrała go ze sobą. Król, wzruszony miłością żony, zawiózł ją ponownie