na wznowienie działalności Zgromadzenia Narodowego, czy legalizację działalności opozycji politycznej.
We wrześniu 1996 Rada Bezpieczeństwa ONZ zażądała od Buyoyi, aby do 31 października 1996 rozpoczął negocjacje pokojowe z opozycją, grożąc w przeciwnym wypadku nałożeniem sankcji ekonomicznych na Burundi. Ostatecznie dzięki ustępliwej polityce rządu w Bużumburze groźba nałożenia sankcji nie została zrealizowana.
Podczas wspomnianego szczytu w Aruszy przywódcy państw wschodniej i centralnej Afryki wyznaczyli byłego prezydenta Tanzanii, Juliusa Nyerere, swoim mediatorem w burundyjskim konflikcie. Pod naciskiem społeczności międzynarodowej i przy mediacji Nyerere już w czerwcu 1998 roku rozpoczęły się w Aruszy negocjacje pokojowe pomiędzy ugrupowaniami Hutu i Tutsi. Przyjęta wówczas przez Nyerere strategia negocjacyjna była pełna sprzeczności. Z jednej strony starał się on bowiem zapewnić jak największej liczbie stronnictw możliwość udziału w procesie pokojowym – bez względu na ich realne poparcie w społeczeństwie Burundi. Z drugiej strony sprzeciwiał się natomiast dopuszczeniu do negocjacji dwóch najsilniejszych zbrojnych ugrupowań Hutu – tj. Narodowej Rady na rzecz Obrony Demokracji-Sił Obrony Demokracji (CNDD-FDD) pod przywództwem Pierre’a Nkurunzizy oraz PALIPEHUTU-FNL, kierowanych przez Agathona Rwasę.