W Dziejach Apostolskich oraz Listach wykazuje pokrewieństwo tekstualne do minuskułu 326. Noty marginalne poczynione przez skrybę w Apokalipsie pochodzą z pierwszego erazmiańskiego wydania Nowego Testamentu z 1516 roku.

Rękopis nie był badany według Claremont Profile Method, tj. metody wielokrotnych wariantów, ze względu na jego późną datę.

W 1 J 5,7 zawiera interpolację o trzech świadkach w niebie (tzw. Comma Johanneum). Ze względu na Commę odegrał większą rolę w historii tekstu Nowego Testamentu niż wynikałoby to z jego rzeczywistej wartości. Tregelles ocenił, że na skutek obecności Commy rękopis uzyskał pewien rodzaj znaczenia, którego w inny sposób nie zdołałby uzyskać, a jedyną partią rękopisu, która ma jakąkolwiek wartość krytyczną jest tekst Apokalipsy. Scrivener stwierdził, że rękopis jest znany tylko z tej karty, która zawiera Commę.

W Ap 2,13 zawiera wariant ἐμαις (w których). W wydaniu Erazma εμαις zostało zamienione w ἐν αἷς (w których).