Studia Wierząc w talent swego wychowanka MosewiusTen sławny śpiewak był wówczas już dyrektorem wydziału muzyki na Uniwersytecie Wrocławskim. polecił młodego Ulricha najznamienitszemu wówczas berlińskiemu profesorowi muzyki Marxowi. Ten jednak nie przyjął go na ucznia tylko dlatego, że Ulrich nie był w stanie zapłacić mu żądanego honorarium. Ale na polecenie Giacomo Meyerbeera (ówczesnego dyrektora muzycznego Opery Berlińskiej), przyjął go za ucznia nie mniej szanowany teoretyk muzyki i nauczyciel kompozycji na zasadach kontrapunktu Siegfried Dehn. U niego Ulrich studiował ponad dwa lataMendel-Reissmann Musikalisches Conversations-Lexikon, Bd. 10. Oppenheim, Berlin 1878, S. 370..
Życie twórcze Obcowanie z prof. Dehnem dało Ulrichowi tyle natchnienia i zapału, że Hugo Ulrich wówczas zaczął publikować własne kompozycje wykazując przy tym spore ambicje. W uznaniu zasług swego ucznia nauczyciel zadedykował mu swoje pierwsze opublikowane dzieło kameralne (Trio op. 1). Ogólne uznanie uzyskały również dwie pierwsze symfonie Ulricha: w 1852 ukazała się pierwsza symfonia h-moll, którą grano jeszcze długo w najświetniejszych salach koncertowych w całych Niemczech. Druga z kolei symfonia, zwana „Symphonie Triomphale”, zdobyła w 1853 roku Grand Prix Belgijskiej Akademii Królewskiej w Brukseli.