Podczas publicznej premiery27 września 1853; Prapremiera odbyła się 22 sierpnia 1853 w ramach uroczystości weselnych księcia Brabancji, Leopolda., na którą Ulrich przyjechał specjalnie do Brukseli, publiczność świętowała go frenetycznymi owacjami. Również następne koncerty w innych miastach kończyły się podobnym sukcesem. Wtedy to Hugo Ulrich po raz pierwszy poczuł się uznanym artystą wiodącym odpowiedni tryb życia. Podczas gdy publiczność niecierpliwie oczekiwała kolejnych dzieł młodego kompozytora, nkt by nie przypuszczał, że to właśnie jego owe dwie symfonie były już szczytem jego sławy. Z pewnością Ulrich chciał przebić oczekiwania krytyków oraz publiczności, której to oczekiwania przygniatały go psychiczną presją w czasach, kiedy młodych talentów nie brakowało.
Pech, zazdrość, nieżyczliwość oraz (ponoć) dziwaczny charakter Ulricha uniemożliwiły mu awans do zamkniętego grona współczesnych mu „wielkich muzyków”. Wielkich talentów wówczas nie brakowało, ale bez majątku własnego lub sponsora trudno było prowadzić życie zawodowego kompozytora. Ulrich sam zaś – wedle świadectw współczesnych mu biografów – również nie chciał się z nikim wiązać ni uzależniać. Równocześnie prawo autorskie nie było na tyle rozwinięte, by stale mógł profitować ze swych kompozycji i aranżacji.