Nic też dziwnego, że admiralicja brytyjska straciła zainteresowanie Antarktyką i wróciła do intensywnego wspierania przetarcia Przejścia Północno-Zachodniego. Minęło niemal pół stulecia nim ktokolwiek miał pokusić się by dopłynąć dalej niż Cook.
W roku 1819 William Smith, właściciel i dowódca angielskiego brygu handlowego „Williams”, próbując opłynąć przylądek Horn został zepchnięty przez niepomyślne wiatry daleko na południe i dostrzegł łańcuch wysp, które nazwano później Szetlandami Południowymi. Gdy wieść o odkryciu dotarła do Valparaíso komandor Shirreff uznał, że sprawa warta jest dokładniejszego zbadania. Wynajął od Smitha „Williamsa” i nakazał Bransfieldowi udać się na południe (oprócz niego w skład załogi weszło dwóch midszypmenów i lekarz okrętowy z HMS „Slaney”), obejrzeć i skartować odkryte wyspy. Smith pozostał na pokładzie jako pilot Bransfielda.
Po krótkiej podróży na południe Bransfield i Smith dotarli do Szetlandów Południowych. Bransfield wylądował na Wyspie Króla Jerzego i objął ją w posiadanie w imieniu króla Jerzego III (który zmarł 29 stycznia, o czym Bransfield nie mógł wiedzieć). Stamtąd pożeglował na południowy zachód mijając (lecz nie lądując) Deception Island.