Na początku XIX wieku roszczenia do terenów Cahokii zaczęli wysuwać osadnicy francuskiego pochodzenia. Największe udziały miał w nich Nicholas Jarrot, który część z nich przekazał niewielkiej grupie francuskich trapistów. W 1809 roku zamieszkali oni na jednym z mniejszych kopców, a tarasy większego wykorzystywali jako pola uprawne i ogród. Mieszkali tam jedynie do 1813 roku, jednak w tym czasie odwiedził ich Henry Brackenridge, który jako pierwszy szczegółowo opisał kopiec i nadał mu obecną nazwę.
Badania thumb|250px|Widok ze szczytu kopca
W 1831 roku działkę razem z kopcem nabył Amos Hill, który na jednym z tarasów zbudował dom i wyrównał drogę po jego zachodniej stronie. Podczas kopania studni natrafił na różne archeologiczne znaleziska, w tym ludzkie kości.
W 1864 roku nowym właścicielem terenów został Thomas I. Ramey, który – zainteresowany wcześniejszymi odkryciami – rozpoczął własne badania archeologiczne. W północnej części kopca wykopał blisko trzydziestometrowy tunel, jednak nie znalazł niczego interesującego. Dwadzieścia lat później nowe ekspertyzy przeprowadził miejscowy dentysta John R. Patrick, który narysował mapę kopca oraz zauważył powiązania Cahokii z pobliskimi stanowiskami.