W związku z powstałą gęstą zabudową, od ulicy Katedralnej do bram przykościelnego cmentarza w owym czasie prowadziły dwa przejścia, położone w zachodnich oraz wschodnich częściach współczesnego założenia. Cmentarz był ponadto zabezpieczony dwoma furtami, zamykanymi, aby nie miały tam wstępu konie oraz bydło, co nadmieniano w 1780 roku, gdy zlecono ich naprawę.
W latach 1617, 1621 oraz 1663 znaczne zniszczenia w zabudowie placu poczyniły pożary miasta. Ponadto na pogorszenie stanu budowli miał także wpływ kryzys z II poł. XVII wieku, wywołany m.in. potopem szwedzkim. Jakiekolwiek próby napraw czy prac związane były tylko z prywatnymi fundacjami oraz zapisami i nie przynosiły większych skutków, a jedynym podjętym poważniejszym przedsięwzięciem była skromna rozbudowa kościoła kolegiackiego. W wieku XVIII część z podniszczonych już wcześniej obiektów popadła w kompletną ruinę.
Okres od II poł. XVIII do XX wieku mały|lewo|Południowa część zaułku przykatedralnego Gdy w 1772 roku w wyniku I rozbioru Polski Tarnów został zajęty przez Austrię, zabudowa placu była znacząco zaniedbana i w wielu przypadkach wymagała naglących i solidnych remontów.