W swojej twórczości z lat dwudziestych wspierała uciskane państwa: w Mea culpa i Terra di Cleopatra oskarżała brytyjski kolonializm w Egipcie i zdecydowanie opowiedziała się po stronie ruchów narodowowyzwoleńczych.
Podobnie jak jej mąż, który był członkiem Sinn Féin, wspierała niepodległościowe dążenia Irlandii. W czasie pierwszej wojny światowej broniła w angielskiej prasie włoskiego rządu. Później poparła ruch faszystowski i pisywała do nacjonalistycznych gazet „Il Popolo d’Italia” i „L’Idea Nazionale”. W roku 1941, kiedy przebywała w Arezzo, nałożono na nią areszt domowy, ponieważ była obywatelką brytyjską, a na jaw wyszło także żydowskie pochodzenie jej ojcaGuido Bonsaver, Censorship and Literature in Fascist Italy, University of Toronto Press, Toronto 2007, s. 350.. Odzyskała wolność dopiero po osobistej interwencji Mussoliniego. W tym samym roku jej córka popełniła w Hove samobójstwo.
Zmarła i została pochowana w Turynie. Na kilka dni przed śmiercią przeszła na katolicyzm. Jej nagrobek ozdobiono dystychem z pierwszej strofy wiersza Carducciego Do Annie: „W zamkniętą twą okiennicę uderzam gałązką kwiatów, / błękitnych, modrych, jak twoje oczy, o Annie!”Giosuè Carducci, Do Annie, [w:] tegoż, Ody barbarzyńskie, przekład Julii Dicksteinówny, Instytut Wydawniczy „Biblioteka Polska”, Warszawa 1923, s.