W lutym 1950 został wiceprzewodniczącym Głównej Komisji Księży przy Związku Bojowników o Wolność i Demokrację, od lutego 1952 pełnił funkcję skarbnika GKK, w listopadzie 1954 został przewodniczącym GKK, pełnił tę funkcję do czasu likwidacji Komisji w lipcu 1955. Równocześnie przewodniczył oddziałowi krakowskiemu GKK. W 1953 został członkiem prezydium Komisji Duchownych i Świeckich Działaczy Katolickich przy Ogólnopolskim Komitecie Frontu Narodowego, która wchłonęła w lipcu 1955 Główną Komisję Księży.
Podczas Ogólnokrajowego Zjazdu Kół Księży w lutym 1952 w Warszawie zasiadł w Prezydium Głównej Komisji Księży. Po usunięciu z diecezji przez władze PRL arcybiskupa Eugeniusza Baziaka i biskupa Stanisława Rosponda, od 1953 do 1956 pełnił funkcję jednego z dwóch wikariuszy generalnych archidiecezji krakowskiej (narzuconych Kościołowi przez władze państwowe – drugim był Stanisław Huet). Od lutego 1955 do lutego 1978 był ponownie proboszczem Parafii Matki Bożej Dobrej Rady w Krakowie. Następnie przeszedł na emeryturę.