Z Budapesztu po zakończeniu oblężenia deportowano około 100 tys. cywilów, przy czym podstawą tego nie był rozkaz 0060, dotyczący prac publicznych na terenach za frontem. Marszałek Malinowski w swoich meldunkach podawał liczbę 138 tys. jeńców, choć w rzeczywistości całkowita ilość niemieckich i węgierskich żołnierzy w otoczonym mieście wynosiła 79 000, z czego około połowy trafiło do niewoli. Brakującą ilość sowieci uzupełnili cywilami, łapiąc każdego, którego spotkali na ulicach, w fabrykach czy szpitalach.
Według współczesnych badań węgierskich do lata 1945 r. z prowincji deportowano do Związku Radzieckiego ok. 90 000 cywili. W okresie kilku tygodni po deportacji ilość skarg i próśb napływających do Jánosa Gyöngyösiego, ministra spraw zagranicznych tymczasowego Rządu Narodowego spowodowała, że Sojusznicza Komisja Kontroli wydała 18.03.1945 zarządzenie o spisie osób "wywiezionych przez Armię Czerwoną".