Tej sieci dróg towarzyszyły pomniejsze drogi biegnące południkowo oraz drogi biegnące ze wschodu na zachód: Droga Quantara, Droga Hemnigwaya, Droga Jerozolimska. Wraz z szosą nadmorską umożliwić miały one dowóz zaopatrzenia i swobodę manewru jednostek wojskowych w kierunku Kanału Sueskiego.

Plan obrony Zadania operacyjne wojsk izraelskich na Synaju precyzowały dwa plany: „Szowach Jonim” (hebr. gołębnik) i „Sela” (hebr. skała). Przewidywały one uporczywą obronę linii Kanału Sueskiego w oparciu o umocnienia linii Bar-Lewa. Linia Bar-Lewa miała za zadanie uniemożliwić rozwój egipskiej ofensywy na Synaju przez opóźnienie tworzenie przyczółków na wschodnim brzegu Kanału Sueskiego oraz zminimalizować straty wojsk izraelskich przy odpieraniu ataków egipskich. Pod jej osłoną miały być organizowane kontrataki na wojska egipskie rozwijające się na przyczółkach. Do obsadzenia umocnień linii Bar-Lewa przewidziano ok. 800 żołnierzy piechoty oraz brygadę pancerną rozwiniętą batalionami wzdłuż Drogi Artyleryjskiej. Czołgi tej brygady miały za zadanie na sygnał o rozpoczęciu egipskiego ataku obsadzić stanowiska na wale. Rezerwę stanowiły dwie brygady pancerne, zgrupowane w rejonach Bir al-Dżifdżafa oraz Bir as-Samada, na wschód od strategicznie ważnych przełęczy Mitla i al-Dżadi.