Plany zakładały, że wsparcie tych sił zapewnią siły powietrzne izraelskiej armii, na których będzie ciążył główny wysiłek w zniszczeniu egipskiej ofensywy. Gdyby plan „Szowach Jonim” okazał się niewystarczający, plan „Sela” przewidywał mobilizację i wprowadzenie do walki dwóch rezerwowych dywizji pancernych i towarzyszących im jednostek wsparcia.
Krytyka koncepcji Generałowie Ariel Szaron i Jisra’el Tal wysuwali zastrzeżenia co do sensowności tworzenia umocnień linii Bar-Lewa. Uważali oni, że przypisanie dużych jednostek operacyjnych do statycznej obrony na linii umocnień, będących w zasięgu artylerii nieprzyjaciela, spowoduje duże straty i może skończyć się klęską. Na decyzji o rozbudowie linii zaważyły jednak względy polityczne i wizerunkowe, uznano, że taka demonstracja obecności wojskowej Izraela na Synaju jest konieczna wobec zwiększania sił egipskich przy granicy po drugiej stronie Kanału Sueskiego. Krytyka ta doprowadziła jednak do tego, że zmniejszano liczebność wojsk obsadzających umocnienia linii Bar-Lewa, a dowódcy, tacy jak gen.