Na powierzchniach skrzydeł wywiercono 120 małych otworów, które zostały podłączone do manometrów monitorujących rozkład ciśnienia powietrza na skrzydłach. Według ówczesnych raportów, tak zmodyfikowany samolot miał znacznie lepsze właściwości pilotażowe od oryginalnej maszyny.
Analiza uzyskanych przez NACA pomiarów pozwoliła na znalezienie problemu: główne modyfikacje polegały na użyciu mocniejszego pokrycia skrzydeł i wzmocnieniu krawędzi natarcia i spływu skrzydeł.
Po przerwie w dostawach samolotu spowodowaną powyższymi badaniami, pozostałe MB-3 zostały dostarczone 1. Grupie Pościgowej do końca stycznia 1922 roku. W służbie samoloty nie były lubiane ani przez ich pilotów, ani przez mechaników. Zachowane dokumenty wskazują, że utrzymanie samolotów było bardzo pracochłonne, a sam sami piloci woleli starsze, ale bardziej niezawodne maszyny. Pomimo tych problemów dowództwo USAAC nie zdecydowało się na wycofanie samolotów z użycia, co było spowodowane między innym jeszcze większymi problemami ze zbudowanymi przez Curtissa samolotami Orenco D, które wszystkie musiały zostać wycofane ze służby z powodu wad fabrycznych.