stóp (3048 m) w cztery minuty i 52 sekundy, co według producenta stanowiło nieoficjalny rekord świata dla wojskowych samolotów produkcyjnych, ale samolot nie był jeszcze wówczas obciążony żadnym wymaganym wojskowym oprzyrządowaniem.
Po oblataniu przez producenta, wszystkie cztery samoloty zostały przekazane USAAS, do zakładów Engineering Division w bazie McCook Field. Jeden z prototypów (40092) używany był wyłącznie do testów statycznych, pozostałe trzy otrzymały tzw. P-numbers („oznaczenia P”) nadawane przez Flight Test Section oblatywanym samolotom – P-66 (40093, użyta na części po 1921), P-124 (40094, uszkodzony w czasie transportu, zwrócony w celu przeprowadzenia napraw, rozbity 30 marca 1921 roku) oraz P-121 (40095, służył do października 1926 roku). Próby wytrzymałościowe na prototypie z numerem 40092 pokazały, że ogólna konstrukcja samolotu była lepsza niż wymagana w kontrakcie – skrzydła wytrzymywały 20% więcej obciążenia statycznego niż w specyfikacjach, a powierzchnie sterowe – o 50% więcej.