Powierzchnia oszklenia zwiększyła się w stosunku do poprzedniej generacji z 1941 roku, polepszając widoczność. Pomimo nieco mniejszej szerokości zewnętrznej, samochody oferowały również znacznie szersze i wygodniejsze wnętrze. Nowe podwozie oraz nadwozie niższe o około 9 cm znacząco poprawiły prowadzenie i komfort jazdy. W stosunku do poprzedniej generacji ulepszono też wykończenie wnętrza i deskę rozdzielczą, w tym przeniesiono prędkościomierz na wprost przed kierowcę (uprzednio był nieco z prawej strony).
W nadwoziu występowały elementy zaczynającej się wówczas mody aerokosmicznej, przede wszystkim forma atrapy przedniej oraz niewielkie owalne poziome światła tylne na przedłużeniu „rakietek” wkomponowanych w tylne błotniki. Chromowana atrapa chłodnicy miała poziomą belkę, na całą szerokość, z dużym centralnym ozdobnym stożkiem w obręczy, imitującym wlot powietrza w samolocie odrzutowym. Na czubku stożka była cyfra 6 lub 8 oznaczająca liczbę cylindrów silnika. Środkowa belka była zakończona po bokach kloszami świateł postojowych (pełniących rolę kierunkowskazów). Od góry i po bokach otwór atrapy był obramowany drugą chromowaną belką, wygiętą ponad centralnym stożkiem, a pośrodku nad nią był na masce umieszczony wygięty napis z metalowych liter: FORD.