Księga śpiewów żałobliwych składa się z 95 Słów. Liczba ta ma symboliczne znaczenie: dziewięć jest trzykrotnością liczby trzy, odnoszącej się do Trójcy Świętej, natomiast piątka przypomina o pięciu ranach Jezusa Chrystusa. Równocześnie liczba dziewięć odnosi się do dziewiątego jubileuszu (pięćdziesięciolecia) w kalendarzu ormiańskim, zaś piątka wskazuje na liczbę dekad w jubileuszu. Dziesięć lat w dekadzie przypomina o dziesięciu talentach z przypowieści opowiedzianej przez Chrystusa. Cała Księga jest zatem staraniem o pomnożenie talentów darowanych przez Boga, co jest możliwe dzięki pomocy Chrystusa. Równocześnie pieśni mają leczyć ciała i dusze wszystkich ludzi.
Narrator księgi opisuje siebie poprzez odniesienia biblijne, porównując się do jednego z grzeszników z Sodomy, sędziego z Niniwy upomnianego przez Boga. Twierdzi, że jest okrutniejszy od Amalekitów i jeszcze bardziej niepoprawny niż grzeszny Babilon. Równocześnie narrator-autor przedstawia się w odrębnej nocie jako Grzegorz, ostatni z poetów, najpośledniejszy z kapłanów, który zebrał, ozdobił i ułożył pieśni w piękną całośćA. Mandalian, Wstęp [w:] Grzegorz z Nareku, Księga śpiewów żałobliwych, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1990, s. 44-45..