Jan Wołowiec (ur. 13 lutego 1890 w Kielcach) – sierżant Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Jakóba i Zofii ze Zparandyków, urodzony 13 lutego 1890 w Kielcach. Tam też uczęszczał do szkoły powszechnej, a następnie odbył dwuletnią praktykę kowalską. Od 1906 należał do PPS. W tym też roku przeniósł się do Będzina, gdzie do 1908 pracował w kopalni „Łagisza”, a następnie do 1912 w kopalni „Jowisz” w Wojkowicach.
W 1912 wcielono go do armii rosyjskiej, gdzie otrzymał przydział do 82 pułku piechoty. Wraz z tym pułkiem uczestniczył w walkach w czasie I wojny światowej. W 1914 został rany pod Dęblinem i ewakuowany do szpitala w Charkowie. Po wyzdrowieniu powrócił do 82 pp, gdzie służył do czasu wybuchu rewolucji rosyjskiej. Następnie wstąpił do Pułku Biełgorodzkiego, dowodzonego przez płk. Mieczysława Jackiewicza. Podczas wojny domowej w Rosji w 1918 i 1919 walczył na dalekim wschodzie jako sierżant 1. Kompanii Polskiego Samodzielnego Oddziału Murmańskiego (tzw. Murmańczycy), dowodzonej przez por. Bolesława Ducha, w ramach interwencyjnych wojsk brytyjskich walczących z oddziałami Armii Czerwonej. Brał udział w walkach oddziału, a marcu 1919 został ranny w nogę w bitwie pod Wielkimi Jeziorkami.