Dodatkowe sektorowe światła poprzeczne – jednoknotowe lampy naftowe z palnikiem Arganda – były umieszczone w północno-zachodnim i południowym wykuszu. Światło było stałe. Wejście na tor wodny Außenweser wskazywała silniejsza, dwuknotowa lampa w północno-wschodnim wykuszu.
Już rok po uruchomieniu latarni, w listopadzie 1885 wymieniono źródło światła na elektryczną lampę łukową. Prąd był dostarczany podmorskim kablem z Wangerooge. Przy tej okazji zmieniono charakterystykę podstawowego światła, a światła w wykuszach zostały wygaszone, z wyjątkiem północno-wschodniego. Kabel był często zrywany, co doprowadziło po ośmiu latach do przywrócenia oświetlenia naftowego.
Na początku lat 40. XX wieku w laternie zainstalowano wielką soczewkę Fresnela, przez którą świeciła żarówka. W północno-wschodnim wykuszu pozostawiono uzupełniające światło oraz umieszczono instalację telegraficzną i buczek mgłowy. Od 1945 roku źródłem światła była lampa gazowa (na propan). Ponownie zelektryfikowano latarnię w 1947: zamontowano agregaty prądotwórcze o napięciu wyjściowym 110 V prądu stałego. Prócz zaopatrzenia w prąd ładowały one akumulatory niklowo-żelazowe na noc.