Od namiaru 341° do 167,5° światło było białe i mało widoczneLeuchtfeuerverzeichnis, Teil III A - Nordsee,S-licher Teil, einschließlich Orkney und Shetland Islands; Aktualisiert bis Heft 19 NfS vom 10. Mai 1985; S. 116; Publikacja w Wikipedii za zgodą Bibliothek, Bundesamt für Seeschifffahrt und Hydrographie (BSH).
Historia Początki thumb|Latarnia morska „Roter Sand“, 2005 thumb|Latarnia morska "Roter Sand", 2012 Około 1875 u ujścia Wezery pływały dwa latarniowce, których zadaniem było wskazywanie toru wodnego. W 1878 leżące nad Wezerą Brema, Oldenburg i Prusy uzgodniły wspólne uporządkowanie znaków nawigacyjnych. Pruski minister handlu nakazał, by zakotwiczyć u ujścia Wezery trzeci latarniowiec. Pomysł odrzucono, gdy okazało się, że zakotwiczenie statku na podwodnej skale, ławicy muszlowej Roter Sand jest niemożliwe. Urząd nawigacyjny (Tonnen- und Bakenamt) w Bremerhaven zaproponował w tym samym roku wybudowanie na skraju płycizny stałej wieży. Szacowano, że latarnia morska byłaby tańsza niż statek i pomysł szybko zaakceptowano.