Od października 1923 profesor nadzwyczajny, od 9 lipca 1929 profesor zwyczajny technologii chemicznej organicznejProfesorów nominacje z 9 lipca 1929 w Katedrze Technologii Chemicznej Organicznej na Wydziale Chemicznym Politechniki Lwowskiej. Od 1926 do 1928 oraz od 1933 do 1935 dziekan Wydziału Chemicznego. Prowadził wykłady z technologii chemicznej organicznej. W 1928 w ramach Izby Przemysłowo-Handlowej we Lwowie został mianowany biegłym rewidentem dla sądów w dziedzinie chemii. Równocześnie od 1932 do 1939 był konsultantem fabryki półproduktów i barwników organicznych „Przemysł Chemiczny – Boruta” w Zgierzu.
Od 1939 w trakcie II wojny światowej w czasie okupacji sowieckiej pozostawał profesorem Katedry Technologii Chemicznej Organicznej w przemianowanym Lwowskim Instytucie Politechnicznym. Po ataku III Rzeszy na ZSRR z czerwca 1941 i zajęciu Lwowa przez Niemców usunięty z uczelni. Od listopada 1941 nauczyciel w Chemicznej Szkole Zawodowej, od maja 1942 wykładowca w Zawodowych Kursach Technicznych. Po przejściu frontu wschodniego i wkroczeniu Armii Czerwonej w lipcu 1944 organizował na nowo Politechnikę i od października 1944 rozpoczął zajęcia.