Był żonaty z Marią Stefanią z rodu baronów Wallisch (córka nadleśniczego Emila Wallischa), z którą miał synów: starszego Andrzeja (ur. 1929) i młodszego Rafała. Do 1939 pracował przy ul. Jagiellońskiej 20, a zamieszkiwał wraz z rodziną przy ulicy Sobińskiego 8a we Lwowie.
Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 1. lokatą w korpusie oficerów rezerwy zdrowia, grupa lekarzy.
Po wybuchu II wojny światowej we wrześniu 1939 dr Falkiewicz został powołany do służby wojskowej. W 1940 jego żona i synowie zostali deportowani przez sowietów w głąb ZSRR, gdzie spędzili 2,5 roku, a po wojnie dotarli do Wielkiej Brytanii, gdzie w Szkocji spotkali się z Tadeuszem Falkiewiczem, pełniącym tam obowiązki lekarza Polskich Sił Zbrojnych. Następnie wraz z rodziną wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Tam otworzył praktykę lekarską w Loniville. Po przejściu na emeryturę zamieszkiwał na Florydzie. Jego syn Rafał poniósł śmierć w katastrofie samolotu, a Andrzej został urzędnikiem i dyplomatą w USA.