Ślepota umysłu – hipoteza opracowana początkowo w 1990 roku, przypisująca osobom autystycznym brak umiejętności odczytywania i rozumienia intencji, emocji oraz myśli innych osób, przy jednoczesnych trudnościach w komunikowaniu niewerbalnymJacek Bieszyński: Autyzm a niepełnosprawność intelektualna i opóźnienie w rozwoju, Gdańsk 2011, Harmonia Universalis, , s. 72–73.. Od czasu pojawienia się silnych dowodów na heterogeniczność autyzmu i po wielu nieudanych próbach odtworzenia klasycznych badań nad teorią umysłu, teoria ślepoty umysłu została ogólnie odrzucona przez środowisko naukowe.
Teoria ta zakładała, że ślepota umysłu charakteryzuje się niską tolerancją na niepewność informacyjną, skutkującą nieprzechowywaniem przez pamięć wiedzy o wcześniejszych poglądach, jeśli różnią się od aktualnych poglądówMałgorzata Młynarska: Autyzm w ujęciu psycholingwistycznym. Terapia dyskursywna a teoria umysłu, Wrocław 2008, Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, , Autyzm jako ślepota umysłowa s. 125–129.. Objawia się problemami z interpretowaniem sygnałów pozawerbalnych, nierozumieniem znaczenia wypowiedzi opartych na komunikatach niewerbalnych.