Ścigani przez siły australijskie cofali się w walce przez pasmo Owena Stanleya.
Żołnierze Horiiego cierpieli z braku zaopatrzenia, ale w Oivi, niemal na północnym krańcu szlaku Kokoda, dostali żywność, amunicję i posiłki. Opóźniło to postępy Australijczyków, ale w dniach 4-11 listopada Japończycy ponieśli klęskę w bitwie pod Oivi–Gorari i zorganizowany odwrót zmienił się w paniczną ucieczkę. 16 listopada Australijczycy sforsowali rzekę Kumusi w Wairopi i znaleźli się około 65 km od Buna-Gona.
Rozlana rzeka blokowała odwrót sił Horiiego, wobec czego Horii postanowił spłynąć tratwą w dół rzeki, dotrzeć do morza i pozycji na przyczółku Buna-Gona, które już były niepokojone przez czołowe oddziały australijskie (od wybrzeża słychać było odgłosy strzelaniny). Gdy tratwa utknęła zatrzymana przez pnie drzew Horii przesiadł się do czółna, które znalazł na brzegu. Czółno spłynęło szybko do morza, ale tam wywróciło się w czasie sztormu. Horii utonął, lecz przeżył jego ordynans, który doniósł o śmierci dowódcy. Horii został awansowany pośmiertnie do stopnia generała porucznika.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Japońscy generałowie Kategoria:Odznaczeni Orderem Wschodzącego Słońca Kategoria:Japońscy żołnierze II wojny światowej Kategoria:Urodzeni w 1890 Kategoria:Zmarli w 1942 Kategoria:Zmarli przez utonięcie