Papież Pius VII, w roku 1798, bullą papieską przeznacza pewne środki na ten cel. W 1803 roku Wiktor Emanuel I sumą 360 tysięcy lirów, uwalnia wszystkich niewolników. Od tamtej pory ostatecznie na wyspie zapanował pokój. Nie każdy potomek „tabarkinów” znajduje się w Carloforte lub pobliskim Calasetta oraz w niewielkiej mierze w Sant’Antioco. Podczas wszystkich tych najazdów, okresów niewoli i kolejnych uwolnień, niektóre grupy osadników Tabarki schroniły się na niewielkiej hiszpańskiej wyspie u wybrzeża Alicante, którą przemianowano na Nueva Tabarca. Ta Tabarca nie pozostaje w kontakcie z Pegli i tym samym traci swoje tradycje kulturowe i językowe integrując się z Hiszpanami.
Zabytki W Pegli rezydowały dwie wpływowe, arystokratyczne rodziny Lomellini i Doria. Relacje tych rodów nie były przyjazne, wręcz wrogie, co spowodowało, że miasto podzielone było na dwie części. Ich dobra i majątki, kamienice, wille, pałace w wielu przypadkach przetrwały do dziś w prawie nienaruszonym stanie i obecnie są atrakcjami turystycznymi lub obiektami użytku publicznego: Villa Doria Centurione. Willa wybudowana około 1540 roku przez bankiera Adama Centurione. Posiada wnętrze zdobione freskami przez Lazzaro Tavarone i Nicolosio Granello, ozdobiona parkiem o przewadze dębów i sosen.