Żółtowscy.
Dobra ziemskie Ronikierów Pierwotne posiadłości Ronikierów na Żmudzi, uzyskane drogą koligacji, wyszły z rąk rodziny na przełomie XVIII/XIX w. (m.in. Suginty w pow. rosieńskim). Do rewolucji jedna z gałęzi posiadała dobra Honorata w pow. bałckim. Najdłużej przetrwały w rękach gałęzi wołyńskiej dobra w okolicach Włodzimierza, choć podlegały systematycznemu uszczupleniu. Należały do nich: Hołoby, Mokrzec, Nowosiółki i Ochotniki. W Królestwie Polskim rodzina posiadała dobra Czermno (przed 1914) w pow. tomaszowskim, Korytnica (do 1874) w pow. węgrowskim, Wydrzyna Wola w pow. piotrkowskim. Ostatnimi majątkami ziemskimi w Polsce centralnej były Łuszczów (do 1923) w pow. hrubieszowskim i rozparcelowane po 1924 r. Ząbki koło Warszawy.
XX wiek Trzech przedstawicieli rodu zginęło tragicznie z rąk bolszewickich lub nacjonalistycznych w XX w. Byli to: hr. Michał Ronikier (1862–1919), rozstrzelany przez bolszewików w Odessie, hr. Cezary Ronikier (1928–1944), zamordowany przez RONA w powstaniu warszawskim, i hr. Gustaw Ronikier (1887–1945) z rąk UPAKrzysztof Jasiewicz, Lista strat ziemiaństwa polskiego 1939-1956, Warszawa 1995, s. 876–877..