W 1252, gdy Tatarzy odebrali jego bratu Andrzejowi II księstwo włodzimierskie, razem z nim najechał na Peresław Zaleski, które było stolicą Aleksandra Newskiego. Wsparty przez Tatarów, Aleksander najechał na nich, porywając dzieci Jarosława i zostawiając jego żonę martwą na polu bitwy. Jarosław zbiegł nad jezioro Ładoga, gdzie mieszkańcy Nowogrodu Wielkiego uznali go za swojego zwierzchnika. Natomiast w 1257 do ojczyzny powrócił pogodzony z Aleksandrem Andrzej II. W 1258 Jarosław odwiedził chana w Saraj. Dwa lata później przewodził nowogrodzianom w wyprawie przeciw Krzyżakom.
Po śmierci Aleksandra Newskiego między Jarosławem a Andrzejem II wybuchł konflikt o to, który z nich ma przejąć władzę we Włodzimierzu. Złota Orda, do której się udali, wskazała na Jarosława jako na księcia. Osiadł on w Nowogrodzie, gdzie poślubił córkę jednego z lokalnych baronów. Miasto odmówiło jednak żądaniom finansowym Jarosława, uznając je za niekorzystne ekonomicznie dla siebie. W 1269 nowogrodzian wsparła, prawdopodobnie na skutek łapówki, Złota Orda, która zmusiła go do ustalenia nowych opłat handlowych.