thumb|350px|Państwa nuklearne i program nuclear sharing Udostępnianie broni jądrowej w ramach NATO (ang. nuclear sharing) – program Sojuszu Północnoatlantyckiego, w ramach którego Stany Zjednoczone rozmieszczają taktyczną broń jądrową (bomby lotnicze B61) na terytoriach wybranych państw członkowskich nieposiadających własnego arsenału nuklearnego. Broń pozostaje pod amerykańską kontrolą w czasie pokoju; w przypadku konfliktu zostałaby przekazana siłom powietrznym państwa goszczącego, które dostarczyłyby ją za pomocą samolotów podwójnego zastosowania (dual-capable aircraft, DCA).
Program stanowi element szerszej polityki rozszerzonego odstraszania nuklearnego (parasola nuklearnego) NATO i funkcjonuje od lat 50. XX wieku.
Historia Program nuclear sharing powstał w latach 50. XX wieku w kontekście zimnej wojny i doktryny Trumana. Stany Zjednoczone rozmieściły broń jądrową w Europie w celu przeciwstawienia się przewadze konwencjonalnej ZSRR. W szczytowym okresie, w latach 70., w Europie znajdowało się ok. 7300 amerykańskich głowic jądrowych.
Po zakończeniu zimnej wojny arsenał został radykalnie zredukowany. W 1991 roku prezydent George H.W. Bush wycofał z Europy wszystkie typy broni jądrowej z wyjątkiem bomb lotniczych B61.