Niezachowane i zachowane zabytki Około 1840 roku Michał Sołtan zbudował w Starej Bielicy rodzinną siedzibę, rozbudowaną przez pod koniec XIX wieku przez jego syna – Juliusza Sołtana. Siedziba ta przetrwała do I wojny światowej. Był to początkowo trzynasto-, później siedemnastoosiowy wielki, drewniany, parterowy, zbudowany na wysokiej podmurówce dwór. Część środkowa była piętrowa na szerokości pięciu osi, ozdobiona portykiem w wielkim porządku o tej samej szerokości. Sześć kolumn podtrzymywało duży trójkątny szczyt. Układ wnętrz był dwutraktowy. Na głównej osi budynku znajdował się duży przedpokój i wielki salon, obok był mały salon. Piece i kominki były ozdobione białymi kaflami.
Po obu stronach budynku, zarówno przed portykiem jak i werandą ogrodową były założone duże gazony. Częściowo francuski ogród otaczający dwór łącznie z sadem miał powierzchnię 25 ha. Na wprost frontowego gazonu była brama wjazdowa. Po obu stronach gazonu – dwie oficyny, mieszkalna i dla koni cugowych (chodzących w zaprzęgu). Wszystkie budynki utrzymane były w tym samym stylu.