Lew Nikołajewicz Bielski (właśc. Abram Michajłowicz Lewin, ros. Лев Никола́евич Бе́льский (Абра́м Миха́йлович Ле́вин), ur. 1889 w miasteczku Mir, zm. 16 października 1941) – funkcjonariusz radzieckich służb specjalnych, komisarz bezpieczeństwa państwowego II rangi, zastępca ludowego komisarza spraw wewnętrznych ZSRR (1936–1938), jeden z głównych organizatorów wielkiego terroru stalinowskiego (1936–1938).

Życiorys Urodził się w rodzinie żydowskiej. W latach 1905–1907 był członkiem Bundu, 1908 eksternistycznie zdał egzamin aptekarski i został farmaceutą, od stycznia 1911 do października 1917 służył w rosyjskiej armii, od czerwca 1917 należał do SDPRR(b). Od października 1917 do stycznia 1918 był zarządzającym sprawami rady wilejskiej, od lutego do kwietnia 1918 instruktorem NKWD RFSRR ds. organizacji rad, od kwietnia 1918 do lipca 1919 przewodniczącym symbirskiej gubernialnej Czeki, od lipca 1919 do 1920 szefem Wydziału Specjalnego Czeki 8 Armii, a od marca 1920 szefem Wydziału Specjalnego i równocześnie przewodniczący astrachańskiej gubernialnej Czeki.