W 1845 zapisał się do gimnazjum pijarskiego w Szentgyörgy. W 1847 kontynuował nauki w liceum ewangelickim w Sopronie. W wieku szesnastu lat mówił już płynnie po łacinie, francusku i niemiecku, w tym czasie uczył się też angielskiego, kilku języków skandynawskich, rosyjskiego, serbskiego i innych języków słowiańskich. Dalsze nauki odbył w Preszburgu, jak również w Gimnazjum Pijarów w Peszcie. W tym czasie pieniądze potrzebne na utrzymanie i późniejsze kształcenie zarabiał jako guwerner. Wtedy też zaznajomił się z literaturą turecką, w wyniku czego kultura turecka wzbudziła w nim silne zainteresowanie, a później nauczył się też tego języka.

W owym czasie poznał się z Jánosem Garayem, który był kopistą (amanuensis) biblioteki uniwersyteckiej. Za jego pośrednictwem poznał się między innymi z Jánosem Garaym i Mihályem Vörösmartyem w kawiarni Pilvax. Później wielokrotnie spotykał się w Nagykőrös z Jánosem Aranyem, który odnosił się do niego życzliwie, interesował się jego studiami, podziwiał jego zdolności językowe. Kontynuując później tę znajomość, kiedy János Arany był już sekretarzem Węgierskiej Akademii Nauk, Vámbéry natomiast profesorem uniwersytetu, spotykali się często w Budapeszcie w czasie spacerów nad brzegiem Dunaju.