W 1857 r., przy wsparciu barona Józsefa Eötvösa, wyjechał do Konstantynopola. W czasie czteroletniego pobytu najpierw był nauczycielem języka w domu paszy Husseina Daima. W tym czasie poznał specyfikę życia na Wschodzie i panujące tam zwyczaje. Po jakimś czasie, dzięki pomocy swojego instruktora i przyjaciela, Mullaha Ahmeda Effendiego, udało mu się tak dalece upodobnić do Turka, że w pewnym momencie słynny turecki mąż stanu Fuad Pasza uczynił go swoim sekretarzem. Przez cały ten czas na podstawie tureckich źródeł publikował w czasopismach naukowych liczne studia na temat historycznych związków Węgrów i Turków, a przy tym przyswoił też koło dwudziestu różnych wschodnich narzeczy. W 1858 ukazało się w Konstantynopolu jego pierwsze dzieło, słownik niemiecko-turecki i turecko-niemiecki.
W 1860 został członkiem korespondencyjnym Węgierskiej Akademii Nauk. W tym samym roku podarował Węgierskiej Akademii Nauk w prezencie tureckie tłumaczenie średniowiecznej węgierskiej kroniki zatytułowanej Tarih-i Üngürüsz, która jednak pod naciskiem Józsefa Budenza poszła w zapomnienie.