Ewa Kruk (ur. 5 grudnia 1944 w Mościcach, zm. 28 sierpnia 2005 we Francji) – polska reżyserka, twórczyni filmów dokumentalnych i fabularnych.

Życiorys Jej ojcem był inżynier wywodzący się ze Lwowa. Do 1950 mieszkała z rodziną w Mościcach, potem przeniosła się do Warszawy. Po nieudanej próbie dostania się na PWSTiF w Łodzi podjęła studia polonistyczne na Uniwersytecie Warszawskim. Po roku ponownie spróbowała dostać się na studia filmowe w Łodzi, tym razem z sukcesem. W latach 1963–1964 studiowała na Wydziale Operatorskim, później przeniosła się na Wydział Reżyserski. Dyplom uzyskała w 1971.

W 1972 za film Sezon otrzymała Nagrodę Klubu Krytyki Filmowej Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich na Festiwalu Filmów Krótkometrażowych w Krakowie, a dwa lata później Brązowego Lajkonika na Krakowskim Festiwalu Filmowym za film Pradziadek Sól. Nakręciła też serię reportaży z placów budowy. W 1974 nakręciła na potrzeby telewizji swój pierwszy film fabularny – Koniec babiego lata, który przedstawiał zderzenie obyczajowości wiejskiej i miejskiej, a przedstawiony tam wizerunek mieszkańców wsi był na tyle niekorzystny, że pisarz wiejski Józef Morton groził Kruk sądem.