Pod koniec lat 60. XVIII wieku wybuchł bunt przeciwko cesarzowi Joasowi I podniósł zarządca prowincji Damot – Fasil. Prawdopodobnie działał on jednak w prozumieniu z cesarzem, ponieważ Joasowi zależało w dalszym ciągu na osłabieniu władzy Mikaela Syula. Wojska cesarskie nie poszły na wyprawę przeciwko Fasilowi. Joas przekazał mu wiadomość, że zostanie nagrodzony w zamian za zabicie Syula. Wiadomość tę przechwyciła cesarzowa Myntyuab i przekazała Syulowi informacje na temat spisku. Wojska Fasila zostały pokonane, ale przedtem kilka oddziałów Joasa przybyło do jego obozu. Mikael Syul ostatecznie otrzymał wystarczające argumenty przeciwko cesarzowi. Siódmego maja 1769 zwołał zgromadzenie najwyższych dostojników świeckich i duchownych. W czasie trwania obrad stolica kontrolowana była tylko i wyłącznie przez jego wojska. Na otwarciu obrad oświadczył: Część możnowładców opowiadała się za uwięzieniem Joasa, ale ostatecznie pod naciskiem Syula uchwalono, że cesarz zasłużył na śmierć. Wyrok wykonano tydzień później. Cesarz został uduszony za pomocą szala.
Dojście do pełni władzy