Od śmierci Joasa władza rasa Mikaela była praktycznie nieograniczona. Stał się szarą eminencją na gonderskim dworze. Nie chciał on dzielić się władzą, więc usunął wpływy członków plemienia Kuara ze wszystkich ważniejszych stanowisk. Cesarzowa Myntyuab wycofała się z polityki i zamieszkała w ufundowanym przez siebie klasztorze na wyspie Kuskuam. Kolejny wybrany cesarz Jan II – syn Bekaffy był stary i nie interesował się polityką. Był więc idealną marionetką w rękach Syula, jednak nie okazywał żadnego zainteresowania sprawami państwowymi i niechętnie pokazywał się publicznie lub wypełniał obowiązki reprezentacyjne. Z tego względu został otruty z rozkazu Syula w październiku 1769.
Koniec rządów Następnym cesarzem z woli Syula został syn Jana II – Tekle Hajmanot II. W grudniu 1769 Mikael Syul pokonał w bitwie pod Fagettą Fasila z Damot. We wrześniu 1770 nowy cesarz stracił tron w czasie, gdy ras Mikael opuścił stolicę Gonder i udał się do prowincji Tigraj. Susnyjos II został zamiast niego wyniesiony na tron przez innego wojennego wodza, ale został szybko obalony, gdy Mikael Syul powrócił do Gondaru 23 grudnia 1770. W czasie powrotu ras zabił członków trupy wędrownych aktorów, drwiących z niego podczas przedstawienia. W maju 1771 Syul został pokonany w trzech bitwach pod Sarbakussą przez Fasila i Uanda Beuessena.