Mnich zajmował się rękodziełem, przepisywał księgi, jak również prowadził życie ascetyczne: jadł tylko chleb i wodę, nosił kajdany.
30 kwietnia 1833 powierzono mu godność przełożonego skitu Wszystkich Świętych. W 1838 biskup rewelski Benedykt wyświęcił go na diakona, w tym samym roku mnich przyjął święcenia kapłańskie. Dzięki rekomendacji archimandryty Ignacego (Brianczaninowa), dziekana monasterów eparchii petersburskiej, w 1839 otrzymał godność ihumena i został przełożonym Monasteru Wałaamskiego.
Przełożony Monasteru Wałaamskiego Jako przełożony monasteru przeprowadził jego gruntowną rozbudowę i zreorganizował funkcjonowanie wspólnoty. Zorganizował nowe skity filialne św. Mikołaja z cerkwiami św. Mikołaja i św. Jana Damaskina (w 1853), św. Aleksandra Świrskiego z cerkwią pod tym samym wezwaniem (1855), św. Jana Chrzciciela z cerkwią św. Jana Chrzciciela i Trzech Świętych Hierarchów, św. Eliasza z cerkwią pod tym samym wezwaniem (1867), św. Abrahama Rostowskiego (1873), przebudował także na skit swoją dawną pustelnię (1870). Stopniowo zamykał pustelnie, w których mnisi żyli samotnie, kierując ich do skitów. W 1857 doprowadził do usunięcia z Wałaamu mnichów przenoszonych do skitów karnie, za naruszanie dyscypliny, gdyż ich obecność nie sprzyjała ascezie i rozwojowi duchowemu.