Damaskin rozbudował również kompleks głównego monasteru, wznosząc dom pielgrzyma i dom gościnny, kompleks budynków gospodarczych, cerkiew Wszystkich Świętych Mnichów, placówkę filialną Wałaamu w Sierdobolu. Utworzył na Wałaamie dwa większe sady i kilka mniejszych w skitach, rozwinął klasztorne ogrodnictwo. Wspierał wyruszające z Wałaamu ekspedycje badawcze organizowane przez departament hydrografii ministerstwa spraw morskich, założył pracownię meteorologiczną. Badał dzieje Monasteru Wałaamskiego, gromadził związane z nim rękopisy i inne pamiątki. Przyjmował w monasterze rosyjskich malarzy i pisarzy, kierował wybranych mnichów na naukę do petersburskiej Akademii Sztuk Pięknych. Monaster udzielał pomocy ubogim mieszkańcom najbliższych okolic, nie tylko prawosławnym. W 1879 Damaskin (Kononow) został również dziekanem Monasteru Koniewskiego.
W monasterze kierowanym przez Damaskina obowiązywały szczególne obostrzenia: mnisi nie mogli bez zgody ihumena przyjmować nikogo, nawet współbraci, w celach, pisać ani otrzymywać listów, czytać książek, rozmawiać z pielgrzymami. Szczególnie cenieni byli mnisi, którzy zajmowali się ciężką pracą fizyczną.