Ci, którzy zajmowali się pisaniem ikon lub publikowali teksty teologiczne nie mogli podpisywać swoich prac imionami, a jedynie formułą wskazującą na powstanie wizerunku lub tekstu w Monasterze Wałaamskim, by w ten sposób nie popadać w pychę. Uzasadniając to potrzebą stałego uczenia mnichów pokory, Damaskin nakazał również chować zmarłych mieszkańców monasteru tylko w bezimiennych mogiłachP. Zyrjanow, Russkije monastyri i monaszestwo w XIX i naczale XX wieka, Russkoje Słowo, Moskwa 1999, s. 117–118..
Liczba mieszkańców Wałaamu w okresie sprawowania przez Damaskina urzędu ihumena znacząco wzrastała. W 1852 było ich 172, zaś w 1881 – 263. Damaskin uważany był za świętego starca. Sprawował osobistą opiekę duchową nad wieloma mnichami, dbał o to, by każdy mieszkaniec Wałaamu pozostawał pod pieczą jednego ze starszych duchownych. Przyjmował również świeckich pielgrzymów, zwracających się do niego z prośbami o rady i modlitwę. Prowadził obszerną korespondencję. Ze względu na rozmach podjętej przez niego reorganizacji klasztoru i sposób postępowania z mnichami nazywany był „wałaamskim Piotrem Wielkim” lub „Arakczejewem w riasie”.