W czasie I wojny światowej wcielony do c. k. armii i przydzielony do batalionu saperów z Przemyśla. Mianowany podporucznikiem z dniem 1 listopada 1914, a na stopień porucznika awansowany ze starszeństwem z dniem 1 lutego 1916 w korpusie oficerów rezerwy piechoty. Od listopada 1914 w 4/12 kompanii saperów na froncie galicyjskim, a po uznaniu za niezdolnego do służby skierowany do sztabu 7 Armii jako pomocnik referenta technicznego. Od stycznia 1917 w kadrze przemyskiego batalionu saperów. W 1917 jego oddziałem macierzystym był batalion saperów nr 10. W październiku 1917 skierowany na front włoski jako dowódca 1/24 kompanii saperów.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Od 1 listopada 1918 w batalionie saperów we Lwowie i w Przemyślu. Od połowy sierpnia 1919 zastępca komendanta Parku Inżynierii Nr 2 we Lwowie (potem PI VIII Armii). 30 lipca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora w Korpusie Inżynierii i Saperów, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. Pozostawał wówczas w rezerwie armii. Od stycznia 1921 służył jako referent drogowy w Dowództwie Okręgu Generalnego Lwów. Wówczas jego oddziałem macierzystym był 6 pułk saperów.