Rozdział VII. Najdłuższy rozdział całej kroniki opowiadający o przyjęciu chrześcijaństwa przez Islandczyków. Norweski król Olaf Tryggvason wysyła misjonarza Þangbrandra, żeby nawrócił mieszkańców Islandii na chrześcijaństwo. Odnosi tam pewne sukcesy, ale spotyka się też z niechęcią i sprzeciwem, co kończy się śmiercią dwóch lub trzech osób, które go zniesławiły. Po powrocie do Norwegii skarży się na mieszkańców wyspy królowi i oznajmia, iż ma niewielką nadzieję na chrystianizację Islandii. Po tych wieściach wściekły król grozi, że zrani lub zabije Islandczyków mieszkających w Norwegii. Dwóch islandzkich wodzów, których nawrócił Þangbrandr, proponuje królowi pomoc w chrystianizacji kraju. Latem 999 lub 1000 roku temat religii zostaje podjęty na burzliwym althingu. Część chrześcijańska i pogańska nie chce dzielić tych samych praw, więc chrześcijanie wybierają sobie nowego głosiciela prawa – Hallr á Síðu. Ma on wygłosić nowe prawo dla chrześcijan, lecz prosi by zrobił to Thorgeir, który był jeszcze wówczas poganinem. Następnego dnia wygłasza mowę, w której przekonuje, że potrzebne jest jedno prawo i jeden zwyczaj, dzięki czemu uda się zapobiec bratobójczym walkom i utrzymać pokój.