Battling Levinsky, właśc. Barney Lebrowitz (ur. 10 czerwca 1891 w Filadelfii, zm. 12 lutego 1949 tamże) – amerykański bokser, były zawodowy mistrz świata kategorii półciężkiej.
Pochodził z żydowskiej rodziny. Rozpoczął zawodowo walczyć jako pięściarz w 1910 pod pseudonimem Barney Williams. W 1913 dostał się pod opiekę managera Dana Morgana, który zmienił jego przydomek na Battling Levinsky i doprowadził do zdobycia tytułu mistrza świata. Choć oficjalne statystyki podają, że Levinsky stoczył 288 walk zawodowych, w rzeczywistości było ich więcej, być może ponad 500. Był znany głównie z umiejętności walki defensywnej. Miał naturalną wagę półciężką, ale często mierzył się z bokserami kategorii ciężkiej.
Większość jego walk była stoczona w formule no decision. W 1910 stoczył 20 bokserskich pojedynków, a w 1911 19. W tym roku trzykrotnie walczył z Leo Houckem i raz z Jackiem Dillonem, zdaniem prasy przegrywając te pojedynki. w 1912 stoczył 21 walk, w tym dwie z Eddiem McGoortym. W 1913 również walczył 21 razy, w tym dwukrotnie z Jackiem „Twin” Sullivanem, a także z Dillonem i znacznie cięższymi „Firemanem” Jimem Flynnem i „Porky” Danem Flynnem.