potwierdzenie istnienia podstawowych emocji i uniwersalnego, ponadkulturowego charakteru ich ekspresji.
Ekspresje emocji podstawowych są niezależne od grupy etnicznej, fenotypu, statusu społecznego, wieku człowieka itp. Są też obserwowane u różnych gatunków zwierząt. Ich obserwacja ułatwia ludziom wzajemną komunikację (porozumiewawcze, np. zasmucone lub karcące spojrzenie, mówi często więcej niż słowa), a z drugiej strony – ludzie podejmują często próby ukrycia swoich naturalnych emocji. Jest to efektem wpływu czynników społecznych i kulturowych (zob. mentalność, wychowanie, normy społeczne i moralne).
Potwierdzające to badania nie ograniczały się do gromadzenia informacji, jakim słowem można określić emocje osoby, widocznej na pokazywanej fotografii. W Nowej Gwinei badani wysłuchiwali opisów emocjonalnych wydarzeń, a następnie byli proszeni o odegranie odpowiednich emocji. Porównując sposoby mimicznego wyrażania emocji przez przedstawicieli różnych kultur stwierdzono m.in. że ekspresje pojawiające się na twarzach Japończyków w czasie oglądania filmów są podobne do ekspresji Amerykanów, jeżeli Japończycy nie oglądają filmu przy świadkach. Czynniki kulturowe są powodem podejmowania przez nich mniej lub bardziej skutecznych prób ukrywania odczuwanych emocji.