W 1910 poślubiła inżyniera górnictwa Henryka Czeczotta, z którym wyjechała do Rosji. W Petersburgu rozpoczęła w 1911 naukę na Kursach Przyrodniczych dla Kobiet (odpowiednik wyższej uczelni) i Kursach Pedagogicznych Języków Obcych (język angielski), które z powodu rewolucji zamknięto w 1917 r. W latach 1917–1920 kontynuowała studia na Wydziale Biogeograficznym Instytutu Geograficznego. Pracę dyplomową wykonaną pod kierunkiem prof. W. N. Sukaczewa pt. Liesa zapadnych skłonow Chibinskich gor i okrestnostiej goroda Murmanska obroniła w 1922 roku. Studia trwały długo, przerywane działaniami wojennymi ale też podróżami z mężem po świecie.
W 1922 roku powróciła do Polski. Wraz z mężem, który objął katedrę na Akademii Górniczo-Hutniczej zamieszkała w Krakowie. Od 1922 do 1931 była zatrudniona przez Instytut Botaniczny Uniwersytetu Jagiellońskiego pracując w Zakładzie Systematyki Uniwersytetu Jagiellońskiego kierowanym przez Władysława Szafera. Lato 1923 roku spędziła w Dolinie Kościeliskiej uczestnicząc w jej badaniach prowadzonych przez zespół kierowany przez Szafera. Po śmierci męża (1928) przeniosła się w 1931 roku na stałe do Warszawy. Nawiązała współpracę z Zakładem Systematyki i Geografii Roślin Uniwersytetu Warszawskiego kierowanym przez prof.