Bolesława Hryniewieckiego, z Instytutem Badawczym Ministerstwa Leśnictwa oraz po kilku latach z Państwowym Instytutem Geologicznym.

W czasie II wojny światowej wiele jej maszynopisów i notatek, arkuszy zielnikowych oraz pozycji z biblioteczki naukowej uległo zniszczeniu. Utrzymywała się wówczas z nauczania języków obcych. Po zakończeniu działań wojennych w 1945 r. podjęła pracę w Zakładzie Ekologii Roślin Instytutu Badawczego Ministerstwa Rolnictwa. W 1948 przeniosła się do Muzeum Ziemi PAN w Warszawie, w którym od 1946 organizowała, a w latach 1948–1960 kierowała Pracownią Paleobotaniczną. Profesor Władysław Szafer proponował jej przeprowadzenie przewodu doktorskiego na Uniwersytecie Jagiellońskim, na co się nie zdecydowała, poświęcając swój czas tylko badaniom. W 1955 w uznaniu osiągnięć naukowych została mianowana profesorem nadzwyczajnym, pomimo braku doktoratu. Po przejściu na emeryturę w 1960 r. nadal sprawowała opiekę nad Pracownią Paleobotaniczną, aż do połowy lat 70.

Zmarła 17 marca 1982 roku w Warszawie. Została pochowana na cmentarzu ewangelicko-reformowanym w Warszawie (kwatera N-1-44).