Żeligowskiego, w której przebywał do 21 września 1919 roku.
Po powrocie do niepodległej Polski, we wrześniu 1919 roku przydzielono go do 2 pułku strzelców podhalańskich, z którym to pułkiem wyruszył na front bolszewicki, gdzie brał czynny udział w ofensywie kijowskiej. 19 czerwca 1920 roku, podczas odwrotu spod Kijowa, na odcinku w okolicy Owrucza został dwukrotnie ciężko ranny w jednym boju (przestrzelona miednicy, pęcherz moczowy oraz lewe podudzie). Następnie do 9 sierpnia 1920 roku przebywał w szpitalu. Po wyleczeniu powrócił do baonu zapasowego 2 pułku strzelców podhalańskich w Sanoku. Za swoje czyny wojenne 17 maja 1921 roku został odznaczony krzyżem „Virtuti Militari” V klasy, a we wniosku o jego nadanie czytamy m.in.:1 czerwca 1921 roku pełnił służbę w 72 pułku piechoty. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 526. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był nadal 72 pułk piechoty. 10 lipca 1922 roku został zatwierdzony na stanowisku dowódcy batalionu w 43 pułku piechoty w Dubnie. Od 1923 roku pełnił służbę w 12 pułku piechoty w Wadowicach na stanowisku dowódcy I batalionu. 26 stycznia 1928 roku awansował na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku i 73. lokatą w korpusie oficerów piechoty.