Nie było ono jednak decydujące, ponieważ później walki toczyły się ze zmiennym szczęściem. Jedną z bardziej problematycznych kwestii jest ustęp dotyczący purpury. Wiadomo, że rzymscy cesarze i mężczyźni z klasy senatorskiej nosili ubrania z purpurową wstęgą, aby podkreślić swoje pochodzenie, co stanowiło odniesienie do arystokratycznego dziedzictwa. Także wojskowi trybuni nosili podobną szarfę, dlatego fragment z dzieła Gildasa może być odniesieniem do przywództwa wojskowego rodziny Ambrosiusa w przeszłości. Zastanawiające jest słowo avita użyte przez Gildasa. Może ono oznaczać przodka, lub dziadka w znaczeniu bardziej szczegółowym, co mogłoby wskazywać, że Ambrosius żył pokolenie przed bitwą pod Mons Badonicus.
Historia ecclesiastica gentis Anglorum Beda Czcigodny pisząc o Ambrosiusie w swoim Historia ecclesiastica gentis Anglorum opierał się, podobnie jak i wszyscy późniejsi kronikarze na relacji Gildasa. Beda datował zwycięstwo wodza Brytów nad Anglosasami na okres panowania cesarza bizantyńskiego, Zenona Izauryjczyka, który panował w latach 474 – 491.